Spreken is Goud

Spreken is goud!
Spreken is Goud

Spreken is Goud

Wat maakt een mens toch veel mee! En, wat kan er toch veel gebeuren in een kort tijdsbestek. Wat kunnen de contrasten toch groot zijn en wat is het toch moeilijk om het goede van het niet-goede te onderscheiden. Wat is het toch lastig om altijd wakker te zijn als je spreekt met mensen die er van uit gaan dat je niet zegt wat je bedoeld. Het zoeken naar je weg op deze aardbol is best een spirituele “survival” tocht en soms heb je er gewoon geen zin in.


Ooit heeft iemand tegen mij gezegd: “Als je ‘geschoren’ wordt is het verstandig om stil te blijven zitten!” Daar bedoelde hij mee dat als men iets tegen je had en een rancuneuze actie ondernam dat het verstandig was hier niet op in te gaan. Inmiddels heb ik geleerd dat het ondernemen van zogenaamde “tegen”offensieven gedoemd zijn om onbevredigend te zijn en dat het zonde van alle moeite en energie is. Het is verstandiger onze kostbare energie te stoppen in positieve en leuke elementen in ons leven. Ik werd deze maand vrij nadrukkelijk bepaald bij het feit dat het een “waarheid als een koe” is dat er veel venijn kan zitten in leugenachtige woorden en in verdraaide waarheden. Het kan erg pijnlijk zijn en zeker als het door mensen gedaan wordt waar je veel vertrouwen in had. Het dagelijks leven is en blijft een avontuurlijke reis, nietwaar?

Een regelrecht wonder.
“Pa, jullie zijn toch wel in de buurt als ik ga bevallen?” Ja, onze dochter wilde toch wel erg graag dat we in de buurt waren als het zover was. Een teken van vertrouwen. Een blijk van liefde. Zoeken naar houvast en zekerheid bij onoverzichtelijke zaken welke in de toekomst verscholen liggen. “Maak je geen zorgen!” was steevast mijn antwoord. “We zorgen dat we in de buurt zijn!” Je kon een zucht van verlichting horen. Haar tweede kindje. Ze was blij met mijn antwoord. In mijn gedachten liep ik mijn druk bezette agenda te plannen en te zorgen dat ik de laatste weken geen verre dienstreizen hoefde te maken. Ik moest en zou in de buurt zijn als het zo ver was. Ik mocht haar vertrouwen niet beschamen.
Pa, kan je erbij zijn?

Pa, kan je erbij zijn?



En, jawel, midden in de nacht een telefoontje:”Pa, ik geloof dat ik ga beginnen!” Een kort antwoord was genoeg:”We komen er aan!” Binnen enkele ogenblikken zaten we in de auto en een kwartier later waren we bij haar en was ze weer gerust. Haar man en haar zoontje van twee liepen slaperig en zenuwachtig door de kamer. Haar schoonouders waren inmiddels ook opgetrommeld en de kleine jongen had bij hen onderdak tijdens de bevalling. Wij, met enige spoed, naar het ziekenhuis getogen. Enkele uren later kwam haar man trots met de kleine de kamer binnen:”We hebben een dochter: Senna is haar naam!” Een trotse vader met twinkelende ogen van geluk! Prachtig nietwaar? Alles ging relaxed en moeder en kind maken het goed. Het kleine wondertje lag tevreden te slapen in haar wiegje.

Inmiddels zijn we een tijdje verder en zijn ze ook nog eens een keer verhuist. Ook dit ging relaxed en zijn ze ontspannen en genietend van alle moois wat hen overkomt. Het is prachtig dit zo te kunnen mee maken als Opa en Oma. We zijn dan ook erg trots op hen en dat laten we hen merken ook.

Roddel & achterklap!
Op een avond werd mij door het bestuur van een vereniging gevraagd een toelichting te geven op voorstellen welke ik desgevraagd op papier had gezet na overleg met een aantal belanghebbenden. Ik had mijn uiterste best gedaan constructief, integer en gedegen te werk te gaan en daarmee een goede bijdrage aan het geheel en daarmee aan de vereniging te leveren. Het verbaasde mij dan ook enorm dat ik beschuldigd werd van wantrouwen, samenzwering, ondermijning en nog meer van dergelijke zaken. En dat na 30 jaar trouw lidmaatschap!
Nachtmerrie!

Nachtmerrie!


Het was of ik in een kwade film beland was. (zie ook mijn intro) Ik heb natuurlijk aangegeven dat ik niet blij was met deze gang van zaken echter men trok zich daar niets van aan. Het leek een hetzeachtige toestand waar ik de bron niet van kon achterhalen. (later natuurlijk wel!) Na mijn toelichting op de voorstellen werden deze tot mijn verbazing wel gedeeltelijk overgenomen. Men had kennelijk iets persoonlijks tegen mij. Ik had inmiddels halverwege de avond al mijn besluit genomen. Dit wil ik niet, daar ben ik te oud voor en heb dan ook het stof van mijn voeten geschud en de vereniging gelaten voor wat het is.

Als je je ergens niet meer thuis voelt en men heeft geen vertrouwen in je dan is de basis voor goede samenwerking volledig zoek. In bezwaar gaan? Protesteren? Het is zonde van de tijd en het eindigt altijd in de negatieve spiraal.

Er zijn zoveel mooie zaken waar je aandacht beter naar uit kan gaan.

Je woord is goud waard!
Waar ik van overtuigd ben dat is dat het uitspreken van woorden een krachtige zaak is. Of ze nu goed of minder goed bedoeld zijn. Je kunt iemand finaal de grond inboren maar ook trots op zich zelf doen zijn. Iedereen heeft dat uiteraard wel eens ervaren. Misschien wel dagelijks! Opmerkingen van: “Dit kan jij niet! Laat mij dat maar doen!” kunnen je klein maken en diepe sporen nalaten in de ontwikkelingen van een kind zodat deze er later nóg last van kan hebben. Opmerkingen als:”Ik ben trots op je. Goh, wat knap!”, doen meer goed en zullen de kleine mensjes zelfbewuster maken.

Ja, als Pa zegt: “Ik zal er zijn!” dan gaat een kind er van uit dat dit zo is en zal het gerust zijn op een goede afloop. En zo kunnen we nog tientallen voorbeelden opnoemen. Mij staat (1) inmiddels, helder voor de geest: “Want wij struikelen allen in vele. Indien iemand in woorden niet struikelt, die is een volmaakt man, machtig om ook het gehele lichaam in den toom te houden.” Lijkt u dit onbegonnen werk? (2) , Ik denk namelijk van niet! Het is een kwestie van vertrouwen en volhouden….en je hoeft het niet alleen te doen immers? “Want zoals de regen en de sneeuw van den hemel neerdaalt, en daar niet terugkeert; maar bevochtigt de aarde, en maakt, dat zij voortbrenge en uitspruite, en zaad geve aan de zaaier, en brood aan de eter; zo zal Mijn woord, dat uit Mijn mond uitgaat, ook zijn, het zal niet ledig tot Mij wederkeren; maar het zal doen, hetgeen Mij behaagt, en het zal voorspoedig zijn in hetgeen, waartoe Ik het zende. (3)”. Helder, nietwaar? Onze Hemelse “Pa” helpt ons immers? We kunnen eenvoudig weg op Hem rekenen. Laat ons woord óók zo zijn!

Ja, een voorbeeld om over na te denken vóór dat we wat zeggen. Het is goed om er bij stil te staan wat de uitwerkingen en de gevolgen zijn van hetgeen wat we dagelijks tegen elkaar zeggen. En…….jawel………óók denken. Want dáár begint het immers?

Iets om elke dag weer in de praktijk te brengen. Het zal goed doen!

Theo Beerenfenger sr

• 1) Jacobus 3:2 (Statenvertaling)
• 2) Jacobus 3:8 (Statenvertaling)
• 3) Jesaja 55:11 (Statenvertaling)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *