Achterom zien?

Als je aan het verkeer deel neemt dan moet je regelmatig achterom kijken of je veilig verkeersmanouvres kan maken. Je geeft de richting aan waar je naar toe wilt gaan en je gaat er dan achteraan als de kust veilig is. Met andere woorden, je hebt je uiteindelijke bestemming in gedachten en dus je oude lokatie verlaten. Je geeft duidelijk aan waar je naar toe wilt. Je kijkt om je heen en als alles harmonieus kan verlopen dan maak je de richting veranderende beweging om op de uiteindelijke bestemming terecht te komen. Gewoon een simpele actie om van A naar B te kunnen komen. Dagelijks misschien wel (door velen van ons) tientallen keren in het verkeer in de praktijk gebracht.  

Er goed over nadenkende, realiseer ik me nu, dat ik iets dergelijks recentelijk ook op een andere wijze beleefd heb. Eigenlijk heb ik pas sinds gisteren de gedachte dat ik nu zicht heb op mijn ‘uiteindelijke’ bestemming ofwel de richting waar ik nu (met mijn hobby) definitief ingeslagen ben. 

Na 23 jaar Timbrado-zangkanaries gekweekt te hebben, een vereniging van Timbradoliefhebbers opgericht te hebben, een keurmeestersopleiding opgezet te hebben, een kleine 10 jaar keurmeester geweest zijnde en een boek over de Timbrado-zangkanarie geschreven te hebben, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik na mijn pensionering wellicht een andere koers kan gaan varen omdat ik mijn ‘bestemming’ gewijzigd heb. Omzien? Ja, soms is dat nodig maar vooruit kijken is hierbij het belangrijkste.

Na de nodige gesprekken met fantastische college-kwekers en oriëntatie heb ik besloten ook op het Timbrado-gebied een meer rustige koers te gaan varen en heb ik enkele koppels prachtige Agaat topaas rood mozaïek kleurkanaries gekocht. Vorig jaar had ik al enkele koppels Amerikaanse sijsjes gekocht en daarmee heb ik de Timbrado-hobby wat op een laag pitje gezet en ben een wat rustiger koers gaan varen.


Sinds gisteren heb ik begrepen dat je soms beter duidelijk kan zijn tegen jezelf en heb ik besloten geen Timbrado’s meer te keuren of te kweken maar het te houden bij de Amerikaanse sijzen en de Agaat topaas rood mozaïeken. Ook zal ik geen activiteiten meer ondernemen op het Timbrado-erf.  Het waren mooie tijden maar de tijd van ‘gaan’ is nu ‘gekomen’. Mijn lokale vereniging is een zeer gezellige vereniging en daar voel ik me thuis en kan ik mijn vogelhobby naar hartelust beleven. Samen met de mensen waar ik graag mee om ga. Ik ga het dus daarbij houden en daarmee neem ik afscheid van vele Timbrado-vrienden waarvan ik er uiteraard sommigen gewoon thuis zal bezoeken.

Ja, een nieuwe ‘bestemming’, rustig omkijken en dan gewoon van richting veranderen om  een nieuwe weg in te slaan met oprechte nieuwsgierigheid naar de mooie momenten in de toekomst. Wat kan het toch simpel zijn he?
Ik heb er zin in!

Deel dit bericht...Share on FacebookEmail this to someonePrint this pageTweet about this on Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *